Otel, lokanta, eğlence yerleri ve benzeri yerlerden yüzde usulünün uygulandığı müesseselerde işveren, hesap pusulalarına eklenen yüzdeleri ve müşterinin kendi isteğiyle bıraktığı paraları işyerinde çalışan tüm işçilere eksiksiz olarak ödemek zorundadır. 4857 sayılı İş Kanunu m.51 bu yükümlülüğü ve dağıtımın belgelenmesini düzenler. Paraların işçiler arasında hangi esas ve oranlarla paylaştırılacağı ise ilgili bakanlıkça hazırlanan yönetmelikle gösterilir.
Kısa Cevap: Otel, lokanta, eğlence yeri gibi yerlerden yüzde usulünün uygulandığı müesseselerde işveren; hesap pusulalarına eklenen yüzdeleri, müşterinin kendi isteğiyle bıraktığı ve işverenin kontrolünde toplanan paraları işyerinde çalışan tüm işçilere eksiksiz olarak ödemek zorundadır. Paraları kendisi alan işveren veya vekili, bunları eksiksiz dağıttığını belgelemekle yükümlüdür. Dağıtımın esas ve oranları, işlerin niteliğine göre bakanlık yönetmeliğiyle gösterilir.
Dayanak: 4857 sayılı İş Kanunu m.51İşletmelerde müşteriler tarafından bırakılan paralar, hizmetin karşılığı olarak servis karşılığı veya başka isimler altında toplanabilir. Bu paralar, hesap pusulalarına yüzde olarak eklenen tutarlar veya müşterinin kendi isteğiyle bıraktığı bahşişler olabilir. Kanun, işverenin bu paraları işyerinde çalışan tüm işçilere eksiksiz olarak ödemesini zorunlu kılar.
4857 sayılı İş Kanunu m.51 uyarınca, bu paraların işveren kontrolü altında bir araya toplanması durumunda, işverenin bu tutarları işçilere ulaştırma görevi doğar. İşletme türü olarak otel, lokanta, eğlence yerleri ve benzeri yerler ile içki verilen ve hemen orada yenilip içilmesi için çeşitli yiyecek satan yerler bu kapsamda değerlendirilir. Madde yalnızca bu yerlerden yüzde usulünün uygulandığı müesseseleri kapsar.
Maddenin kapsadığı paralar üç başlıkta toplanabilir: servis karşılığı veya başka isimlerle hesap pusulalarına yüzde eklenerek ya da ayrı şekillerde alınan paralar, müşterinin kendi isteğiyle işverene bıraktığı paralar ve işverenin kontrolü altında bir araya toplanan paralar. Bu tutarların hiçbiri işverende kalamaz. İşveren paraları toplayan ve bir araya getiren kişi olsa da hepsini işçilere eksiksiz ödemekle yükümlüdür.
Bir ödemenin bu kapsamda değerlendirilmesi için işletmenin belirli bir nitelikte olması gerekir. Kanun; otel, lokanta, eğlence yerleri ve benzeri yerler ile içki verilen ve hemen orada yenilip içilmesi için yiyecek satılan yerleri işaret eder. Bu tür işletmelerde yüzde usulünün uygulanıyor olması, paraların işçilere dağıtılmasının ön şartı olarak karşımıza çıkmaktadır.
Paraların toplanma yöntemi tek bir biçimle sınırlı değildir. İşverenin servis karşılığı veya başka isimlerle hesap pusulalarına eklediği yüzdeler, ayrı şekillerde alınan paralar ve müşterinin kendi isteğiyle işverene bıraktığı paralar bu kapsama girer. Önemli olan, paranın işverenin kontrolü altında bir araya toplanmış olması veya hesap üzerinden tahsil edilmesidir. Bu şartlar sağlandığında ödeme yükümlülüğü doğar.
Ödemenin kapsamı belirlenirken işyerinde çalışan tüm işçiler dikkate alınmalıdır. İşveren, toplanan paraları sadece belirli bir grup çalışan için değil, işletmede çalışan tüm işçiler için eksiksiz olarak ödemek zorundadır. Bu durum, işletmedeki çalışma düzeninin ve hizmetin bütünlüğünün korunması amacıyla kanun tarafından getirilmiş bir zorunluluktur.
İşveren veya işveren vekili, müşterilerden yüzde veya bahşiş olarak alınan paraların kendisi tarafından alındığı durumlarda, bu paraların eksiksiz olarak işçilere dağıtıldığını belgelemekle yükümlüdür. Bu belgeleme yükümlülüğü, toplanan paranın işçilere ulaşıp ulaşmadığının denetlenebilmesini sağlar. Belgelendirme yapılmaması, işverenin yükümlülüğünü yerine getirmediği anlamına gelebilir.
Yüzdelerden toplanan paraların işçiler arasında nasıl paylaştırılacağı konusunda kanun, doğrudan bir oran belirlemek yerine bir yönetmelik atfında bulunur. Paraların o işyerinde çalışan işçiler arasında yapılacak dağılımında, işlerin niteliğine göre hangi esaslar ve oranlar çerçevesinde paylaştırılacağı Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığınca hazırlanacak bir yönetmelikle gösterilir. Kanun dağıtım oranını kendisi belirlememiş, yönetmeliğe bırakmıştır. Bu konuda Yüzdelerden Toplanan Paraların İşçilere Dağıtılması Hakkında Yönetmelik yürürlüktedir; buna göre her işçi toplanan yüzdelerden fiilen çalıştığı gün sayısına ve yönetmelik ekindeki puan cetveline göre elde ettiği puana göre yararlanır. Hesap pusulalarının genel toplamını gösteren belge sendika ya da seçilmiş işçi temsilcisine verilir; bu belgeler ve dayandıkları kayıtlar beş yıl saklanır.
Dağıtımda ölçü, işyerinde yapılan işlerin niteliğidir. Kanun, paraların hangi esaslar ve oranlar çerçevesinde dağıtılacağını bakanlıkça hazırlanacak yönetmeliğe bırakmıştır. Bu nedenle işveren dağıtım oranlarını dilediği gibi değil, yönetmelikte gösterilen esaslara göre belirlemelidir. Tüm işçilere ödeme zorunluluğu ile her işçiye düşecek payın işin niteliğine göre saptanması birbirini tamamlayan iki kuraldır.
İşçilerin yüzdelerden ve müşterinin bıraktığı paralardan alacağı pay, işverenin takdirine bırakılmış bir lütuf değildir; kanun işvereni bu paraları ödemek zorunda tutmuştur. İşveren müşteriden tahsil edilen paraları eksiksiz olarak işçilere aktarmalıdır. Eksik ödeme yapılması veya paranın işverende tutulması, kanundaki eksiksiz ödeme zorunluluğuna aykırıdır.
Paraların işçilere eksiksiz ödenmesi ilkesi, işletmedeki tüm çalışanları kapsayan genel bir kuraldır. İşveren paraları kendisi toplasa ya da hesaba yüzde eklese de bu tutarları işçilere ulaştırmak zorundadır. Bu süreçte işverenin veya işveren vekilinin parayı bizzat tahsil etmesi, paranın işçilere ulaştırılması yükümlülüğünü ortadan kaldırmaz, aksine dağıtımı belgeleme yükümlülüğünü doğurur.
Yüzdelerin dağıtımında yapılacak hatalar veya eksik ödemeler, işçilerin yasal haklarını kullanmalarının önünde engel teşkil etmez. Kanun, paraların işçilere eksiksiz ulaştırılmasını emrettiği için, işçiler bu tutarların kendilerine ödenmesini talep etme hakkına sahiptir. Belgeleme yükümlülüğünün yargılamada ispat yüküne etkisi maddede ayrıca düzenlenmemiştir; ancak bu yükümlülük işverene ait olduğundan, olası bir uyuşmazlıkta dağıtımı gösteren belgelerin bulunup bulunmadığı önem taşır.
Uygulamada en sık rastlanan hatalardan biri, toplanan paraların sadece belirli bir departman veya grup çalışanına dağıtılmasıdır. Oysa kanun, paraların işyerinde çalışan tüm işçilere eksiksiz olarak ödenmesini, payların ise işlerin niteliğine göre yönetmelikteki esaslarla belirlenmesini öngörür. İşverenin, sadece servis yapan personele ödeme yapıp diğer çalışanları kapsam dışı bırakması, paraların işyerinde çalışan tüm işçilere ödenmesi zorunluluğuyla bağdaşmaz.
Bir diğer hata ise, paraların dağıtıldığının belgelenmemesidir. İşveren veya işveren vekili parayı kendisi tahsil ediyorsa, bu paraların işçilere eksiksiz dağıtıldığını belgelemek zorundadır. Sadece paranın toplandığını göstermek yeterli değildir; bu paraların işçilere ulaştırıldığının kayıt altına alınmış olması, işverenin yasal yükümlülüğünü yerine getirdiğinin kanıtıdır.
Son olarak, yüzde usulünün hesap pusulalarına eklenmesi veya müşterinin doğrudan bırakması ayrımı üzerinden ödeme yapılmaması hatasına düşülmemelidir. Kanun, paranın hangi yöntemle toplandığına bakmaksızın, işveren kontrolünde bir araya gelen tüm tutarların işçilere ödenmesini şart koşar. Bu nedenle, paranın kaynağı ne olursa olsun, işçilere ödenme yükümlülüğü devam etmektedir.
Hayır, müşterilerin kendi isteğiyle bıraktığı yahut işveren kontrolünde toplanan paralar, işveren tarafından işyerinde çalışan tüm işçilere eksiksiz olarak ödenmek zorundadır.
Hesap pusulalarına yüzde olarak eklenen paralar işçilere ödenmelidir. Bu paraların işçiler arasında hangi oranlarda dağıtılacağı, bakanlıkça hazırlanan bir yönetmelikle belirlenen esaslara göre yapılır.
İşveren veya işveren vekili, paraların kendisi tarafından alındığı durumlarda, bu paraların işçilere eksiksiz olarak dağıtıldığını belgelemekle yükümlüdür.
Evet, toplanan paralar işyerinde çalışan tüm işçilere eksiksiz olarak ödenmelidir. Ancak paraların işçiler arasındaki dağıtım oranları, işlerin niteliğine göre yönetmelikteki esaslara göre belirlenir.
İşçi ve işveren uyuşmazlıklarında etkili hukuki destek için bize ulaşın.
Telefon hattımız, Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'ne göre ücretlendirilen 1 saatlik danışmanlık randevuları içindir (Avukatlık Kanunu m.164). Görüşmede durumunuzu birlikte değerlendirir, izlenecek yolu açıkça konuşuruz. Danışmanlık ücreti hakkında
Asıl işveren-alt işveren ilişkisinde işçilik alacaklarından müteselsil sorumluluk doğar; muvazaa denetimi ve ilişkinin geçerlilik koşulları açıklanıyor.
Devamını oku ›MakaleFazla mesai (fazla çalışma) nedir, nasıl hesaplanır? Haftalık 45 saat sınırı, %50 zamlı ücret, serbest zaman, ispat yolları ve zamanaşımı — iş hukuku rehberi.
Devamını oku ›MakaleHaklı, geçerli ve haksız fesih ayrımı: kıdem ile ihbar tazminatı sonuçları, işe iade koşulları ve altı iş günlük hak düşürücü sürenin işleyişi açıklanıyor.
Devamını oku ›MakaleHizmet tespiti davası: Kuruma bildirilmeyen çalışmanın tespiti, beş yıllık hak düşürücü süre, resen araştırma ilkesi ile tanık ve işyeri kayıtlarıyla ispat.
Devamını oku ›Makaleİhbar tazminatı: iş sözleşmesinde kıdeme göre iki ile sekiz hafta arasındaki bildirim sürelerine uyulmaması, tazminatın hesabı ve kıdem tazminatından farkı.
Devamını oku ›Makaleİş hukukunda rekabet yasağı, işçinin iş ilişkisi sonrasındaki faaliyetini sınırlar; geçerlilik şartları, kapsamı ve aykırılığın sonuçları anlatılıyor.
Devamını oku ›