Vergi gibi bir amme alacağının borçlusu, alacağın tahsiline imkân bırakmamak maksadıyla mal varlığı üzerinde tasarrufta bulunursa bu tasarruflar kanunen hükümsüz sayılır. 6183 sayılı Kanun m.30 uyarınca, borçlunun malı bulunmadığı veya borca yetmediği takdirde, bu maksatla yaptığı bir taraflı muameleler ile maksadını bilen veya bilmesi gereken kimselerle yaptığı bütün muameleler tarihleri ne olursa olsun hükümsüzdür. Bu yazı yalnızca amme alacaklarını konu alır; özel alacaklar ayrı kurallara tabidir.
Kısa Cevap: Amme borçlusunun malı bulunmuyor veya borca yetmiyorsa, amme alacağının tahsiline imkân bırakmamak maksadıyla yaptığı bir taraflı muameleler ile bu maksadı bilen veya bilmesi gereken kimselerle yaptığı bütün muameleler tarihleri ne olursa olsun hükümsüzdür. Maksadı bilmeyen ve bilmesi gerekmeyen kişiyle yapılan işlem bu kapsamda değildir.
Dayanak: 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun m.30Amme alacaklarının tahsil süreci, kamu alacaklarının devlet tarafından eksiksiz bir şekilde toplanmasını amaçlayan özel düzenlemelere tabidir. Bu süreçte borçlunun mal varlığını koruma altına almak ve alacağın tahsilini engellemeye yönelik girişimleri durdurmak temel hedeftir. Kanun koyucu, borçlunun mal varlığındaki azalmanın kamu alacağını tehlikeye düşürmesi durumunda, bu tasarrufların hukuki sonuç doğurmamasını hedefleyen özel hükümler tesis etmiştir.
6183 sayılı Kanun m.30, borçlunun malı bulunmadığı veya mevcut malının borca yetmediği durumlarda uygulanır. Madde iki tür işlemi hükümsüz sayar: borçlunun amme alacağının tahsiline imkân bırakmamak maksadıyla yaptığı bir taraflı muameleler ve borçlunun bu maksadını bilen veya bilmesi gereken kimselerle yapılan bütün muameleler. İşlemin devir, bağış ya da başka bir tasarruf olması sonucu değiştirmez.
Söz konusu düzenleme, sadece borçlunun mal varlığının borca yetmemesi durumunda uygulanabilir bir hükmü içerir. Eğer borçlunun mevcut mal varlığı kamu borcunu ödemeye yetiyorsa, yapılan devirler bu madde kapsamında değerlendirilemez. Dolayısıyla, mal kaçırma kavramı ile borçlunun gerçek mali durumu arasındaki doğrudan ilişki, bu hukuki müdahalenin uygulanabilirliği açısından en temel belirleyici unsurdur.
Bir işlemin hükümsüz sayılabilmesi için öncelikle borçlunun mal varlığının borcu karşılamaya yetmemesi veya hiç malının bulunmaması şartı aranır. Borçlunun mal varlığı ile kamu borcu arasındaki dengenin bozulmuş olması, kanunun uygulanması için ilk ve en önemli ön koşuldur. Eğer borçlunun üzerine kayıtlı ve satılabilir varlıkları borcu kapatmaya yetiyorsa, yapılan devirler bu madde kapsamında geçersiz kılınamaz.
İkinci unsur borçlunun maksadıdır. İşlem, amme alacağının bir kısmının veya tamamının tahsiline imkân bırakmamak maksadıyla yapılmış olmalıdır. Borçlunun tek başına yaptığı bir taraflı muamelelerde bu maksadın varlığı yeterlidir. Maksadın bulunmadığı olağan bir işlem, borçlunun malı borca yetmese bile bu madde kapsamına girmez.
Üçüncü bir önemli unsur ise işlemin tarafı olan üçüncü kişilerin durumudur. Yapılan devirlerde, borçlunun maksadını bilen veya bilmesi gereken kimselerle yapılan tüm muameleler geçersiz sayılır. Burada üçüncü kişinin kötü niyeti veya durumun gereği olarak durumu bilmesi, işlemin geçerliliğini etkileyen kritik bir faktördür. Dolayısıyla, devrin tarafları arasındaki ilişki ve devrin amacı, işlemin hukuki akıbetini belirler.
Kanun, bu maddedeki tasarrufların tarihleri ne olursa olsun hükümsüz olduğunu belirtir. Aynı kanunun ivazsız tasarruflara ilişkin hükmündeki gibi ödeme müddetinden geriye doğru iki yıllık bir sınır burada aranmaz. Bununla birlikte kanun, hükümsüzlüğe dayanılarak açılacak dava için ayrıca bir süre öngörmüştür: tasarrufun yapıldığı tarihten beş yıl geçtikten sonra bu hükme dayanılarak dava açılamaz.
Değerlendirme, borçlunun malının bulunmadığının veya borca yetmediğinin anlaşılmasıyla başlar. Ardından işlemin amme alacağının tahsiline imkân bırakmamak maksadıyla yapılıp yapılmadığına ve karşı tarafın bu maksadı bilip bilmediğine bakılır. Bu şartlar varsa işlem, hangi tarihte yapılmış olursa olsun madde kapsamındadır.
Hükümsüzlüğün ileri sürülmesi için kanun bir dava yolu göstermiştir. Kanun, bu tasarruf ve muamelelerin iptali için genel mahkemelerde dava açılmasını ve bu davalara diğer işlerden önce bakılmasını öngörür. Dava, borçlu ile hukuki muamelede bulunan veya borçlu tarafından kendilerine ödeme yapılan kimselere, bunların mirasçılarına ve kötü niyetli diğer üçüncü kişilere karşı açılır.
Tasarrufun iptal edilmesi, o işlemin amme alacağı bakımından sonuç doğurmamasını sağlar. Kanuna göre bu tasarruf ve muamelelerden faydalananlar elde ettiklerini, elden çıkarmışlarsa takdir edilecek bedelini vermek zorundadır. Böylece amme alacağı, borçlunun elinden çıkardığı değer üzerinden tahsil edilebilir.
Kanun, borçlunun maksadını bilen veya bilmesi gereken kişileri korumaz. Buna karşılık borçlunun maksadını bilmeyen ve bilmesi de gerekmeyen kişiyle yapılan iki taraflı işlem bu maddeye göre hükümsüz sayılmaz. Tasarruftan faydalananlar, karşılık olarak verdikleri şeyden dolayı alacaklı amme idaresinden bir talepte bulunamaz.
İptal edilen tasarruf, amme alacağının takibine engel olmaz. Borçlunun bir taraflı muameleleri ile maksadını bilen veya bilmesi gereken kimselerle yaptığı muameleler, amme alacağının tahsiline imkân bırakmamak maksadını taşıdığı ölçüde alacaklı idareye karşı ileri sürülemez. Borçlunun borcu ise bu işlemlerden bağımsız olarak devam eder.
Uygulamada en sık yapılan hatalardan biri, borçlunun mal varlığının borca yetip yetmediği konusundaki yanılgıdır. Eğer borçlunun üzerine kayıtlı başka taşınmazlar veya nakit varlıklar borcu ödemeye yetiyorsa, yapılan devirler 6183 sayılı Kanun m.30 kapsamında geçersiz sayılamaz. Bu nedenle, mal kaçırma iddiasında bulunmadan önce borçlunun tüm mal varlığının borç miktarı ile kıyaslanması gerekmektedir.
Bir diğer kritik nokta, üçüncü kişilerin 'bilmesi gereken' sıfatına sahip olup olmadığıdır. Sadece borçlunun kötü niyetli olması yetmez; işlemin tarafı olan üçüncü kişinin de borçlunun maksadını bilmesi veya durumun gereği olarak bilmesi gerekir. Bu ayrım, işlemin geçersiz sayılması ile geçerli kalması arasındaki ince çizgiyi oluşturur ve yargılamanın seyrini doğrudan değiştirir.
Son olarak, süre konusunda iki ayrı kural birbirine karıştırılmamalıdır. Bu maddede ödeme müddetinden geriye doğru sayılan bir dönem sınırı yoktur; tasarruflar tarihleri ne olursa olsun kapsamdadır. Ancak tasarrufun yapıldığı tarihten beş yıl geçtikten sonra bu hükme dayanılarak dava açılamaz. Bu yüzden eski tarihli bir devrin süresiz olarak dava konusu yapılabileceği düşüncesi yanlıştır.
Hayır. Borçlunun malı bulunmuyor veya borca yetmiyorsa ve işlem amme alacağının tahsiline imkân bırakmamak maksadıyla yapılmışsa hükümsüzdür; iki taraflı işlemlerde karşı tarafın bu maksadı bilmesi veya bilmesi gerekmesi de aranır.
6183 sayılı Kanun m.30 uyarınca bu muameleler tarihleri ne olursa olsun hükümsüzdür. Ancak aynı kanuna göre tasarrufun yapıldığı tarihten beş yıl geçtikten sonra bu hükme dayanılarak dava açılamaz.
Borçlunun maksadını bilen veya bilmesi gereken kimselerle yapılan tüm muameleler geçersizdir; yani bilmesi gereken kişiler de bu kapsamdadır.
Borçlunun malı bulunmuyor veya borca yetmiyorsa, amme alacağının tahsiline imkân bırakmamak maksadıyla yaptığı bir taraflı muameleler tarihleri ne olursa olsun hükümsüzdür.
Vergi ceza ihbarnamesi, ödeme emrine itiraz, uzlaşma ve vergi davalarında CMY Hukuk & Danışmanlık olarak süreçlerinizi yürütüyoruz. Bize ulaşın.
Telefon hattımız, Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'ne göre ücretlendirilen 1 saatlik danışmanlık randevuları içindir (Avukatlık Kanunu m.164). Görüşmede durumunuzu birlikte değerlendirir, izlenecek yolu açıkça konuşuruz. Danışmanlık ücreti hakkında
Vergi mahkemesinde dava açma süresi 30 gündür ve dava açılması tahsil işlemlerini durdurur. Başvuru usulü, süre başlangıcı ve dilekçe içeriği İYUK uyarınca.
Devamını oku ›Makaleİhbarnamenin tebliğinden itibaren 30 gün içinde başvuran mükellef, vergi ziyaı ve usulsüzlük cezalarının yarısından kurtulur. Şartlar VUK m. 376 uyarınca.
Devamını oku ›MakaleÖdeme emrine karşı yalnızca borcun olmadığı, kısmen ödendiği veya zamanaşımına uğradığı sebepleriyle 15 gün içinde itiraz edilebilir (6183 s.K. m. 58).
Devamını oku ›MakaleVergi ziyaı cezası kural olarak bir kat, VUK m. 359 fiillerinde üç kat kesilir. Oranlar, geç beyanda yüzde elli indirim ve itiraz yolları VUK m. 344 uyarınca.
Devamını oku ›MakaleYürütmenin durdurulması için telafisi güç zarar ve açık hukuka aykırılık şartlarının birlikte gerçekleşmesi gerekir. Usul ve 7 günlük itiraz süresi İYUK m. 27.
Devamını oku ›MakaleDava süresi geçse bile vergi hatası varsa düzeltme talep edilebilir; talep reddedilirse Hazine ve Maliye Bakanlığına şikâyet yolu açıktır. Usul VUK m. 116-126.
Devamını oku ›